Jan  Paweł  II - Karol  Wojtyła

Nasz  Patron

     Karol Józef Wojtyła urodził się w Wadowicach jako drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii  z Kaczorowskich. Ochrzczony został dnia  20 czerwca 1920 roku. Rodzina Wojtyłów żyła skromnie. Jedynym źródłem  utrzymania była pensja ojca urzędnika w Powiatowej Komendzie Ubezpieczeń . Matka pracowała dorywczo jako szwaczka . Edmund , brat Karola, po ukończeniu wadowickiego gimnazjum studiował medycynę  w Krakowie. W dzieciństwie Karola nazywano zdrobnieniem imienia Lolek. Był chłopcem bardzo utalentowanym  i usportowionym. Regularnie grał w piłkę nożną oraz jeździł na nartach. Bardzo ważnym elementem życia Karola były wycieczki krajoznawcze, a także spacery po okolicy Wadowic. W większości wycieczek towarzyszył mu ojciec. Jego matka umarła 13 kwietnia 1929 roku w wieku 45 lat na zapalenie serca i nerek. Trzy lata później w 1932 zmarł na szkarlatynę w wieku 26 lat brat Karola. Chorobą zaraził się od swojej pacjentki w szpitalu w  Bielsku. W roku 1930 Karol Wojtyła przyjęty do państwowego Gimnazjum Męskiego im. Marcina Wadowity  w Wadowicach. Nie miał żadnych problemów z nauką. Już w tym wieku, według tego co mówili jego księża katecheci, wyróżniała go także ogromna wiara. Podczas nauki w gimnazjum Karol zainteresował się teatrem – występował  w przestawieniach kółka Teatralnego stworzonego przez polonistów z gimnazjum ; żeńskiego i męskiego. 14 maja  1938 Karol Wojtyła zakończył naukę  w gimnazjum otrzymując świadectwo maturalne z oceną celującą, która umożliwia podjęcie studiów na większości uczelni bez egzaminów wstępnych. Karol Wojtyła wybrał studia polonistyczne na wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studia rozpoczął w październiku 1938 roku.

W pierwszym roku studiów Karol przeprowadził się wraz z ojcem do rodzinnego domu matki przy ul. Tynieckiej w Krakowie. Okres do października 1938 do lutego 1941 roku to okres wytężonej nauki Karola na studiach, spotkań grupy literackiej, a także tworzenia własnej poezji. Dnia 18 lutego 1941 roku nastąpiła śmierć ojca Karola, poprzedzona długą chorobą.Wojna odebrała Karolowi możliwości kontynuowania studiów, po śmierci ojca zatrudnił się więc w zakładach chemicznych Solvay w Borku Fałęckim. W tym okresie Karol związał się też z organizacją podziemną Unia powiązaną  ze środowiskiem katolickim, która starała się między innymi ochraniać zagrożonych żydów. Na jesieni roku 1941 Karol wraz z przyjaciółmi założył Teatr Rapsodyczny, który swoje pierwsze przedstawienie wystawił 1 listopada 1941 r. Rozstanie Wojtyły z teatrem nastąpiło nagle w roku 1943, gdy postanowił on studiować teologię i wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie oraz rozpoczął  w konspiracji studia na Wydziale Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W okresie od kwietnia1945 do sierpnia 1946 roku Karol Wojtyła pracował  na uczelni jako asystent i prowadził seminaria z historii dogmatu. 1 listopada 1946 roku kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola Wojtyłę na księdza, 2 listopada neoprezbiter odprawił Mszę św. prymicyjną w Krypcie św. Leonarda na Wawelu. 15 listopada Karol Wojtyła wyjechał do Rzymu, aby kontynuować studia na uczelni Instituto  Intrnazionale Angelicum. W 1948 roku ukończył studia jednak z powodu braku funduszy na wydanie pracy doktoranckiej drukiem nie uzyskał tytułu doktora. Tytuł ten został mu przyznany  dopiero   w Polsce. Karol Wojtyła został skierowany do pracy  w parafii Niegowić na okres 7 miesięcy. Od tej parafii rozpoczął się dla Wojtyły okres wycieczek i podróży z młodymi ludźmi po Polsce. Zawsze w wolnym czasie starał się przyszły papież być z młodzieżą wśród natury. W marcu 1949 roku Karol Wojtyła został przeniesiony na parafię św. Floriana  w Krakowie. Tam też założył mieszany chór gregoriański. Dalej trwały jego częste wycieczki  z młodzieżą. Podczas ich trwania, aby zmylić ówczesną milicję Wojtyła nie nosił sutanny oraz kazał nazywać się Wujkiem.  Po śmierci kardynała Sapiehy w roku 1951 Karol Wojtyła został skierowany na urlop w ukończenia pracy habilitacyjnej. W tym okresie dużo uwagi poświęcił także pracy publicystycznej. Pisał wiele m.in. na temat chrześcijańskiej etyki seksualizmu. Dnia 12 grudnia 1953 jego praca „Ocena możliwości oparcia etyki chrześcijańskiej na założeniach systemu Maxa Schellera” została przyjęta jednogłośnie przez Radę Wydziału Teologicznego UJ, Jednak Wojtyła nie uzyskał habilitacji z powodu odmowy Ministerstwa Oświaty.  Karol Wojtyła powrócił do przerwanych obowiązków. Wykładał m.in. w seminariach diecezji: krakowskiej, katowickiej i częstochowskiej, oraz na Katolickim Uniwersytecie  Lubelskim. Jego wykłady obejmowały głównie teologię moralną i etykę małżeńską.  W roku 1958 Karol Wojtyła został mianowany biskupem tytularnym Ombii, a także biskupem pomocniczym Krakowa. W 1962 roku został krajowym duszpasterzem  środowisk twórczych i inteligencji. Na okres biskupstwa Karola Wojtyły przypadły także obrady Soboru Watykańskiego II,  w których aktywnie uczestniczył. Już w tym okresie Karol Wojtyła bardzo dużo czasu poświęcał na podróże zagraniczne w celach ewangelizacyjnych  i religijnych. 30 grudnia 1963 roku Karol Wojtyła został mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim. W roku 1967 otrzymał tytuł kardynała, a jego kościołem tytularnym stał się kościół św. Cezarego Męczennika. Po śmierci Jana Pawła  29 września 1978 roku rozpoczęły się przygotowania do drugiego już w tym roku konklawe. Rozpoczęło się ono  14 października, uczestniczyło w nim 111 kardynałów, miedzy nimi Wojtyła. Odbyło się 8 głosowań. Podczas ostatniego , mającego miejsce o godz. 17 w poniedziałek 16 października , Karol Wojtyła  uzyskał 94 głosy , co było liczbą dużo większą  niż wymagane minimum. Wojtyła , zapytany czy zgadza się z wyborem kolegium kardynalskiego odpowiedział twierdząco .Przybrał wtedy imię Jana Pawła II. O godzinie 18 44 nastąpiło  oficjalne ogłoszenie wiernym  rezultatów konklawe . Kardynał Perice Felici przedstawił je zwyczajna formułą.

    Jan Paweł II był pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. Wielokrotnie sam przywoływał spełnione proroctwo Juliusza Słowackiego z wiersza "Słowiański papież".Wybór na głowę Kościoła osoby z kraju socjalistycznego wpłynął znacząco na wydarzenia w Europie wschodniej i Azji w latach 80. XX wieku. Był papieżem przez 26 lat, 5 miesięcy i 16 dni.W czasie pielgrzymek przemierzył 1 mln 247 tyś. 213 km . Odbył 146 podróży we Włoszech i 104 za granicę, odwiedzając 129 krajów. Spędził 822 dni poza Watykanem.Wygłosił ponad 20 tys. kazań spisanych na 100 tys. stron. Wydał ponad 100 ważnych dokumentów. Kanonizował 1338 osób. Mianował 231 kardynałów – 117 z nich może wybierać następnego papieża. Rozmawiał z 1590 przywódcami państw. Odbył 1160 audiencji generalnych w Watykanie. W dniu 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu św. Piotra w Rzymie o godzinie 17:19, Jan Paweł II został postrzelony przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Agcę w brzuch oraz rękę. Ranny papież osunął się w ramiona stojącego za nim sekretarza Dziwisza. Ochrona przewiozła Jana Pawła II do kliniki Gemelli, gdzie papieża poddano bardzo ciężkiej sześciogodzinnej operacji. Do pełni zdrowia jednak nigdy nie wrócił. Papież wierzył, że swoje ocalenie zawdzięczał wstawiennictwu Matki Bożej. Wyraził to słowami: Jedna ręka strzelała a inna kierowała kulę.Charakterystycznym elementem pontyfikatu Jana Pawła II były liczne podróże zagraniczne. Odbył ich 104, odwiedzając wszystkie zamieszkane kontynenty. W wielu miejscach, które odwiedził Jan Paweł II, nigdy przedtem nie postawił stopy żaden papież. Był m.in. pierwszym papieżem, który odwiedził Wielką Brytanię (od roku 1534 Kościół Anglii nie uznaje władzy zwierzchniej Stolicy Apostolskiej).

Mimo wielu zabiegów nie udało mu się jednak odbyć pielgrzymki do Rosji, prawdopodobnie ze względu na niechęć ze strony patriarchatu moskiewskiego. Wiele czasu poświęcił budowie jedności pomiędzy Kościołami chrześcijańskimi.   Sam podkreślał także ważność ekumenizmu w jego pontyfikacie, m.in. w encyklice Redemptor hominis: nigdy nie przestanę tego podkreślać i będę popierał każdy wysiłek podejmowany w tym kierunku na wszystkich płaszczyznach, w których spotkamy naszych braci chrześcijan. Jan Paweł II wielką wagę przywiązywał do stosunków z ludźmi innej wiary, nie tylko w ramach chrześcijaństwa, ale także członków innych religii i ateistów. W 1999 r. papież ucałował Koranprzywieziony w prezencie przez muzułmańskich duchownych. Osobiście uczestniczył we wspólnym trwaniu w modlitwie w Asyżu przedstawicieli kilkudziesięciu religii. Jan Paweł II chętnie spotykał się z młodymi ludźmi i poświęcał im dużo uwagi. Na spotkanie w Rzymie 31 marca 1985 roku, który ONZ ogłosiło Międzynarodowym Rokiem Młodzieży, napisał list apostolski na temat roli młodości jako okresu szczególnego kształtowania drogi życia, a 20 grudnia zapoczątkował tradycję Świaddtowych Dni Młodzieży. Odtąd co roku przygotowywał orędzie skierowane do młodych, które stawało się tematem tego międzynarodowego spotkania, organizowanego w różnych miejscach świata (np. w Polsce w Częstochowie w 1991 roku). Jan Paweł II przypominał współczesnemu światu fakt, że wolność człowieka jest ograniczona tak, jak ograniczony jest sam człowiek. Właśnie dlatego wolność nie jest tym samym co dowolność działania, a podstawowym warunkiem właściwego wykorzystania wolności jest respektowanie nierozerwalnej więzi, jaka istnieje między wolnością a prawdą.Wolność człowieka nie jest dowolnością działania.Wolność oznacza ciągły wybór,a „dokonując wyboru człowiek decyduje zarazem o sobie samym, opowiada się swoim życiem za Dobrem lub przeciw niemu,za lub przeciw Prawdzie”.Podejmowane wybory wpływają na los tego,kto się na nie decyduje. Papież pielgrzym głęboko wierzył w młodzież, stał się dla młodych autorytetem i wzorem do naśladowania. "Nie ma pokoju bez sprawiedliwości, nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia".

W lipcu 1992 przeszedł operację w celu usunięcia guza nowotworowego na jelicie grubym. Jego długoletnie zmagania z chorobą i starością były osobistym przykładem głoszonych na ten temat poglądów, w których podkreślał godność ludzkiego cierpienia i odnosił je do męki Chrystusa. 13 maja 1992 papież ustanowił nawet Światowy Dzień Chorego. Dzień  Papieskieski przypomina nam determinację, z jaką Jan Paweł II bronił godności każdego człowieka. Program tej obrony nakreślił już w swej pierwszej encyklice o Jezusie Chrystusie Odkupicielu człowieka. Godność człowieka, zagrożoną przez materializm praktyczny i cywilizację śmierci, ukazywał w swoim nauczaniu i całą swoją postawą. Bronił życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci. Na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych upominał się o godność każdego człowieka i narodów najbardziej zagrożonych.Dlatego w encyklice Evangelium vitae Ojciec Święty napisał: "Każde zagrożenie godności i życia człowieka głęboko wstrząsa samym sercem Kościoła, dotyka samej istoty jego wiary w odkupieńcze wcielenie Syna Bożego i przynagla Kościół, by pełnił swą misję głoszenia Ewangelii życia całemu światu i wszelkiemu stworzeniu" (EV 3).

‘' Wolności nie można tylko posiadać, nie można jej zużywać. Trzeba ją stale zdobywać i tworzyć przez prawdę".

 ‘"Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to kim jest, nie przez to, co ma, lecz przez lecz przez to, czym dzieli się z innymi".

     Nagłe pogorszenie stanu zdrowia papieża zapoczątkowane było grypą oraz zabiegiem tracheotomii. Uszanowano wolę papieża, który chciał pozostać w domu. Podczas mszy przy jego łożu, którą Jan Paweł II koncelebrował z przymkniętymi oczyma, kardynał Marian Jaworski udzielił mu namaszczenia chorych. Zmarł 2 kwietnia 2005  dnia, doszło do gwałtownego wzrostu temperatury. Około godziny 15.30 bardzo słabym głosem papież powiedział: "Pozwólcie mi iść do domu Ojca". O godzinie 19 wszedł w stan śpiączki, a monitor wykazał postępujący zanik funkcji życiowych. Osobisty papieski lekarz Renato Buzzonetti stwierdził śmierć Jana Pawła II o godzinie 21.37, ale elektrokardiogram wyłączono dopiero po 20 minutach od tej chwili.

źródła :  http://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Pawe%C5%82_II